What happens when we get older? What becomes of our memories? Some memories make us feel uncomfortable and then our mind gets rid of them or puts them in a place we rarely look into. By using techniques like hypnotism, memories can be evoked, even though we may have thougt those memories were long gone or forgotten. The house symbolizes the mind. It has a basement, loft, nooks and crannies which accommodate several vivid memories. We go back to those memories in our daydreams throughout life.

I have been creating innstallations which have emphasized on memories, dreams, daydreams, stories and narrative. When exposing my memories and emotions through my work I´ve made myself and others vulnerable trying to evoke something similar with the audience. I´ve tried to get those ´hard to reach´ memories that the audience have, up to the surface. I´ve expressed my thoughts and asked questions I don´t know the answers to, hoping that the audience can identify with that. The audience can either contemplate my speculations or feel the sensation I try to express through words, smell, videos and audio recordings.
I find it important to make my installations as well as other work poetic, make the most of the space I have, and control the movements and thoughts of the people who enter that space.
It is likely that some of our first memories are not real as such, but a narrative we´ved created from stories we´ve been told. But what becomes of our memories? Why is it that when we grow old and the brain starts to deteriorate most of our memories are from when we were children whereas the short time memory is next to nothing?




Þegar við finnum ilmvatnslykt móður okkar sem hún hefur gengið með í áratugi, þegar við sjáum sófa með sama munstri og var heima hjá ömmu og afa, þegar við sjáum bollastell sem er alveg eins og það sem við vorum með uppi í sumarbústað á sínum tíma, þegar við finnum lykt af fiskafóðri mörgum árum eftir að fiskurinn okkar dó. Hvað gerist?
Við ferðumst aftur í hús fortíðarinnar, heimilin. Hugur okkar reikar aftur, hann býr til skýra, sterka ímynd af einhverju sem var, en er ekki lengur. Fortíðarþrá. Hugurinn vinnur úr því sem skilningarvitin hafa varðveitt djúpt í minni okkar. Svo djúpt að við vissum ekki að minningin væri enn til.
Heimilið er eitthvað sem við tengjum flest við þægindi, en einnig stað frelsis og stjórnunar.
Hvernig geta leyniherbergi, herbergi sem hafa gufað upp, orðið að heimili ógleymanlegrar fortíðar? Af hverju komum við okkur stundum fyrir í skammtímaskjóli í okkar nánustu dagdraumum þar sem dyggðir okkar byggjast ekki á hlutlausum grunni og ró færist yfir okkur?
Við sjáum oft bara það sem við viljum sjá og heyrum oft bara það sem við viljum heyra.
Verkin mín fjalla um minningar, sögur og sviðsetningar. Ég reyni að stjórna andrúmslofti með húsgögnum úr mínu eigin lífi, lyktum og hitastigi. Það að geta tekið yfir öll skilningarvit hjá áhorfenda er aðferð sem mér finnst spennandi.
Í mörgum verka minna stúdera ég ákveðið sjónarhorn, nánast eins og að vera fluga á vegg, eða ganga inn í aðstæður þar sem reynt er að líkja eftir minningu, atburði eða viðburðarrás á einhvern hátt, og áhorfandi sér ummerki af einhverju sem hefur gerst. Innsetningarnar mínar eru oftast á persónulegum nótum, tilfinningaþrungnar og oftar en ekki ljóðrænar og melankólískar, en hafa þó þróast frá persónulegum sögum yfir í tilbúnar sögur eða frásagnarhefðir, þá sérstaklega í auglýsingum, og hvernig ímynd okkar er orðin að markaðsvöru, lífið er eintómur leikur, líkt og grískur harmleikur, og hvernig við sviðsetjum sjálfið.

Guðný Sara Birgisdóttir, Reykjavík, Iceland.